Stoere mannen met een klein hartje! Tom Waes en ex-Special Forces Stijn Swijns babbelen over hun angsten: “Kaalheid, daar heb ik het moeilijk mee”

13/09/2020, 12:45
Stijn Swijns van Kamp Waes
© Stallaert
 Mannen die geen angst kennen. Dat zochten we. Zo kwamen we bijna automatisch uit bij types als Tom Waes (51) en Stijn Swijns (31). De ene zit niet verlegen om een stunt meer of minder. De andere trok met de Special Forces op gevaarlijke missies naar het buitenland. Maar wat blijkt? Zelfs stoere borsten hebben soms een klein hartje. “Mannen zonder vrees, dat zijn zotten.”

Is er iets wat Tom Waes niet kan? Zelfs tijdens een fotoshoot voor ZEB loopt hij als een volleerd model door het water, terwijl hij stoer, maar toch aimabel, in de lens kijkt. Tom is al jaren ambassadeur van de kledingketen en mag ieder seizoen een gastmodel uitnodigen om de collectie te promoten. Deze keer staat Stijn Swijns naast hem, de operator uit Kamp Waes. Als ex-Special Forces is hij het gewoon om zware beproevingen te doorstaan, maar poseren is toch een ander paar mouwen. Terwijl Tom een stoere borst opzet, blijft Stijn toch een beetje timide in de schaduw.

Het is zomer, ergens in de Ardennen. De zon laat de temperaturen oplopen, terwijl de foto’s voor de wintercollectie ingeblikt worden. Op het einde van de dag komen de paarden voor het allerlaatste beeld. Plots zien we hoe Tom zenuwachtig begint rond te lopen. Na een val in het programma Wauters versus Waes heeft hij gezworen nooit nog op een paard te kruipen. Hij mag er ook naast lopen, zegt de fotograaf. Maar dan zien we hoe de durfal toch weer naar boven komt. Eentje die zich niet wil laten kennen en voorzichtig verder poseert, terwijl Stijn als een volleerde ruiter door het water crosst.

Dus oef, zelfs Tom Waes is geen man zonder vrees. Na de fotoshoot belanden we op een terras. Al bij de eerste vraag keilen ze de term ‘man zonder vrees’ meteen de vuilnisbak in.

Tom: “Wij zijn dat absoluut niet. Stijn en ik hebben het daar al over gehad. Mannen zonder vrees, dat zijn zotten.”

Stijn: “Of psychopaten. Een man zonder vrees bestaat volgens mij niet.”

Tom: “Het punt is dat je je niet mag laten verlammen door je angst.”

Stijn: “Het is vooral belangrijk om een evenwicht te vinden tussen zelfvertrouwen en angst. Want iedereen heeft wel een angst voor iets, dat houdt je scherp. Die angst overwinnen is trainbaar. Ik heb zelf een gezonde vorm van hoogtevrees. Als ik lang niet aan een rots heb gehangen, speelt dat weer op, zoals tijdens de shoot. Maar na tien minuten ben ik daar weer over.”

Tom: “Ik heb voor Tomtesterom El Capitan beklommen (de zwaarste rotsbeklimming ter wereld, red.). Als je dan geen schrik hebt, denk je niet na en word je roekeloos. De angst zorgde ervoor dat ik alles goed op voorhand checkte: materiaal, bevestiging enzovoort. We hebben voor deze fotoshoot ook een rots beklommen. Ik ga dat nooit doen, als ik niet weet of ik wel goed beveiligd ben. Ik ben meer gestresseerd als er een nieuw programma wordt gelost. De eerste avond zit ik dan bovenop mijn Twitter om te kijken hoe mensen reageren. Wij krijgen ook de waarderingscijfers en dat vind ik belangrijk. Mijn zelfvertrouwen als tv-maker hangt daarmee samen. Mochten die cijfers slecht zijn, dan zou ik mezelf toch in vraag stellen. De angst om een slecht programma te maken drijft me om te verbeteren, maar het verlamt me niet.”

Of jullie dat nu willen of niet, jullie hebben wel een hypermannelijk imago. Cultiveren jullie dat toch niet een klein beetje?

Tom: “Dat komt door Tomtesterom. Mensen denken daardoor dat ik alles kan. Dat klopt helemaal niet. Zo hebben ze me voorgesteld om te worstelen met krokodillen. Dat doe ik dus niet. Of basejumpen, nooit van mijn leven. Ik heb dat al te vaak fout zien gaan.”

Heeft jullie gezin een grote invloed op wat jullie wel of niet doen?

Stijn: “Kinderen of geen kinderen maakt voor mij een enorm verschil. Sommige collega’s trokken zich dat niet aan, maar ik wel.”

Tom: “Voor mij ook. Ik neem enkel berekende risico’s.”

Maar jullie nemen wel meer risico dan de gemiddelde man. Hoe gaan jullie gezinnen daarmee om?

Stijn: “Zelfs toen we kinderen kregen, heeft mijn vrouw nooit gevraagd om uit het leger te stappen. Zij wilde niet over mijn leven beslissen. Ik heb zelf die keuze gemaakt en de kinderen zijn de voornaamste reden. Vooral omdat ik zes tot acht maanden per jaar in het buitenland zat. De uitdaging was wat weg. Daarom ben ik mijn coachingbedrijf MissionMe gestart. Mijn dochter is twee jaar en mijn zoon negen maanden, het ideale moment dus om van job te veranderen.”

Tom: “Bij ons thuis heeft er nooit iemand gezegd: ‘Dat mag je niet doen.’ Soms zaten ze wel naar een aflevering te kijken en zeiden ze dat ik kierewiet was. Maar een keer je vertrokken bent, kan je niet meer terug. Ik zit vooral in met dat veel van huis zijn. Daarom ben ik blij dat we dit jaar met Reizen Waes in België blijven.”

Omgekeerd: stel dat jullie kinderen hetzelfde willen doen.

Tom: “Mijn zoon is een goede skiër en trekt naar vrije pistes met risico op lawines. Ik vraag hem iedere keer of hij dat wel zou doen en zeg dat hij moet opletten. Maar wie ben ik om hem tegen te houden?”

Stijn: “Als ouder moet je je kinderen zo goed mogelijk voorbereiden, het is niet slecht dat ze ook wat risico’s nemen.”

Stijn kwam ook in oorlogssituaties terecht. Die risico’s zijn toch niet altijd te berekenen?

Stijn: “Zelfs daar werden wij op getraind om onze overlevingskansen te vergroten.”

Tijdens de shoot stralen jullie echte mannelijkheid uit. Voelen jullie dat er meer wordt verwacht dan vroeger, zoals helpen in het huishouden?

Stijn: “Daar heb ik dus echt geen probleem mee. Communicatie is belangrijk, ook in het huishouden. Dat wordt vaak vergeten, waardoor er misverstanden ontstaan. Toen wij met de Special Forces in het buitenland zaten, moesten wij ook onze eigen potje koken.”

Tom: “Ik ben een hobbykok. Ik kook veel. Mieke kon blijven werken tijdens corona, ik niet. Toen ze thuis kwam, was alles gepoetst en stond het eten op tafel. Dat vond ze zalig. Dat heeft me zelfs een beetje recht gehouden. Veel van mijn vrienden hebben een poetsvrouw, ik heb dat nooit gehad.”

Stijn, jouw leven is nu ‘gewoon’. Hoe is dat om zonder kicks te leven?

Stijn: “Het is nu drukker dan ooit. Er komt veel kijken bij een eigen bedrijf opstarten. In het leger werd alles voor ons geregeld, nu moet ik zelf uitzoeken hoe die boekhouding en administratie in elkaar zitten.”

Tom: “Uit een vliegtuig springen of een eigen bedrijf oprichten. Volgens mij geeft dat evenveel adrenaline. Bij kicks komt er serotonine vrij, dat geeft een gelukzaligheidsgevoel. Maar dat heb ik ook door een avond met mijn dochter te gaan eten.”

Mannen praten minder over hun angsten dan vrouwen maar zouden bang zijn om te huilen in het openbaar.

Tom: “Ik heb al veel gebleit op tv. Eén van de mooiste afleveringen die ik heb gemaakt is het kanaal overzwemmen, het niet halen en huilend in de armen van geluidsman Pascal vallen. Het zou erg zijn als je dat niet durft te tonen.”

Stijn: “Iedereen heeft emoties, waarom mag je die niet laten zien? Ik vind ook niet dat zoiets vrouwelijk of mannelijk is. Dat hangt eerder af van je karakter.”

Kaalheid zou nog zo’n angst zijn bij mannen.

Stijn: “Daar heb ik het moeilijker mee. Ik vind dat wel erg. Al kan je er niets aan doen, want het is genetisch bepaald. Maar toch, spijtig.”

Tom: “Allez Stijn, gij hebt toch genoeg haar, wa is da nu.”

Mannen hebben angst om minder te verdienen dan anderen.

Tom: “Dat is nieuw voor mij.”

Stijn: “Ik ben in ieder geval niet beginnen te ondernemen voor het geld. Ik ben met mijn bedrijf gestart door mijn eigen falen. Tot het vijfde middelbaar zat ik in het college en wou ik diergeneeskunde studeren. Maar omdat ik het varken uithing op school, is dat niet gelukt. Je moet je dromen zelf realiseren en daar heb je discipline en motivatie voor nodig, iets wat ik niet had.”

En dan het favoriete onderwerp bij vrouwen: bindingsangst bij mannen.

Tom: “Zijde gij niet te veel de foute venten tegengekomen? (lacht) Bindingsangst zit volgens mij ingebakken in de mannelijke natuur. Maar ik ben wel al zestien jaar gebonden.”

Stijn: “Ik zes.”

Tom: “Ik heb altijd lange relaties gehad, maar ik ben wel gescheiden. Ik kom uit een generatie met veel gescheiden koppels. Dat zal een weerslag hebben op onze kinderen. Ze hebben geleerd dat niet alles definitief is en ik heb de indruk dat ze wat de kat uit de boom kijken.”

Volgens wetenschappelijk onderzoek zetten mannen angst sneller om in agressie.

Stijn: “Dat komt waarschijnlijk vooral voor bij mannen die zichzelf niet kunnen uitdrukken. Er zijn drie reacties op angsten: lopen, vechten of verstijven.”

Tom: “Voor een soldaat kan agressie nog goed zijn, maar voor de rest gaat het meestal om verloren energie of onmacht.”

Wat is jullie allergrootste angst?

Stijn: “Gezondheid! Als je niet gezond bent, beperkt dat je leven. Daar begint voor mij alles.”

Tom: “Mijn ouders zijn rond de tachtig en nog gezond. Maar vrienden beginnen hun ouders te verliezen en dat beangstigt me wel. Daar kan je niet op trainen. En verder speelt toch altijd door mijn achterhoofd of mijn kinderen wel goed zullen terechtkomen.”