Rekruut daagt paracommando-instructeurs voor de rechter voor slag in de buik, maar “dat hoort er nu eenmaal bij”

19/06/2020, 07:46
Belgische kandidaat-paracommando's tijdens een special operations oefening
© Defensie - Orban

Moet een aanstaande paracommando tijdens zijn opleiding een slag in de buik kunnen verdragen of niet? Twee instructeurs die rekruten in zuivere Kamp Waes-stijl in het holst van de nacht wekten en wilden checken of de aspiranten “para-waardig” waren, vonden van wel. Een van hun leerlingen vond het alvast niet kunnen. Hij klaagt ze aan voor slagen en verwondingen.

We schrijven september 2015. In het Kwartier Generaal Roman aan de Arenberg in Marche-les-Dames volgt een klas van 48 Nederlandstalige rekruten de opleiding paracommando in de hoop op het einde de felbegeerde rode of groene muts te mogen dragen. De klas krijgt vrij kwartier. Ofwel mogen de jongens naar huis, maar moeten ze de volgende dag om 7 uur weer paraat staan, ofwel blijven ze in de kazerne overnachten.

Wie voor de tweede mogelijkheid kiest, wacht echter een verrassing van formaat. In het holst van de nacht staan plots drie opleiders in de kamer. De drie militairen komen uit andere eenheden en zijn door het leger aangezocht als ervaringsdeskundigen. Zij moeten de rekruten de nodige praktische tips meegeven. Het licht gaat aan, iedereen moet in geef acht naast zijn bed gaan staan. Een tafereel dat heel Vlaanderen zich sinds Kamp Waes levendig kan voorstellen. “Controle materiaal”, heet het. Wie niet in orde is, moet de buikspieren opspannen en krijgt een klap in de maag te verwerken.

Zelf meegemaakt

“Dat hoort er wat ons betreft nu eenmaal bij. Wij hebben niets gedaan wat we zelf tijdens onze opleiding niet hebben gezien of zelf meegemaakt”, luidt de verklaring van de militairen die nu vervolgd worden. Maar een van de gestrafte rekruten laat het daar niet bij zitten. Hij stapt naar zijn vader, zelf een militair, die op zijn beurt de kampoverste op de hoogte brengt.

De kampleiding heeft intussen zelf in de gaten dat het niet helemaal snor zit met die klas van Nederlandstalige rekruten. Van de 48 kandidaten paracommando’s blijft er na een maandje opleiding slechts een derde over. Heel wat kandidaten haakten om medische redenen af. Stilaan komt de leidinggevende te weten wat zich heeft afgespeeld. “Slagen geven aan rekruten behoort niet tot de opleiding. Dit kan niet door de beugel. Op het laatst van de opleiding ondergaan de rekruten weliswaar een milling, waarbij een man-tegen-man gevecht wordt aangegaan, maar dat gebeurt met een gespecialiseerd instructeur.”

De politie wordt ingeschakeld, het parket besluit de opleiders te vervolgen voor slagen en verwondingen. Het onderzoek blijft een tijdlang liggen. Tot er in januari 2017 een minnelijke schikking aan het trio wordt aangeboden. Eén van hen betaalt, een andere ook, maar te laat. Hij moet zich nu dan ook samen met zijn tweede kompaan voor de correctionele rechtbank van Leuven verantwoorden. Daar is het dossier, dat in het Frans werd opgestart, uiteindelijk na vertaling terechtgekomen.

Voor de vrijspraak

De tenlastelegging luidt slagen en verwondingen. Vooral dat de feiten zich hebben afgespeeld tijdens de vrije tijd van de rekruten, speelt daarbij wellicht een rol. Maar het ziet er wel naar uit dat de beklaagden voor de vrijspraak zullen gaan. Niet alleen omdat de feiten vijf jaar oud zijn, de militairen zijn overtuigd dat zij niets verkeerd hebben gedaan. “Wij hebben de rekruten wier materiaal niet in orde was, inderdaad gezegd dat zij de buikspieren moesten opspannen en hebben hen vervolgens een tik op de buik gegeven. Met de platte hand. Heel het gebeuren was niet bedoeld om hen te kwetsen of te kleineren, wel om hun fysieke en mentale weerbaarheid in een onverwachte situatie op de proef te stellen. Wat ook wij destijds hebben ondergaan”, luiden hun verklaringen.

“Ik ben instructeur close combat, ik weet perfect wat ik in zo’n geval doe, wat kan en niet kan”, verdedigt een van hen zich. “Als ik de kracht van de slag moet evalueren op een schaal van 1 tot 10 , waarbij 10 staat voor een harde vuistslag, dan zou ik dit situeren rond de 3.”

Noodzakelijke dril of slagen en verwondingen? Defensie kijkt voorlopig de kat uit te boom : “Wij laten justitie haar werk doen en wachten op het vonnis.” Het Leuvense parket laat evenmin in zijn kaarten kijken. De correctionele rechter zal de knoop moeten doorhakken.