Hanna en Françoise werken bij defensie: “De emancipatiestrijd is hier al zo goed als gestreden”

9/04/2021, 12:55
Sergeant Hanna (24)
© Defensie

“Ik ben heel jong en ik ben een vrouw. Maar ik geef wel leiding aan een tiental soldaten, die me zonder uitzondering respect tonen. Dat is normáál, hier in het leger.” Hanna (24) en Françoise (49) werken bij defensie, de een begint net als sergeant, de ander schopte het tot luitenant-kolonel. Bijna een op de tien Belgische militairen is ondertussen een vrouw, maar “defensie zal nog een tijdje een mannenbastion blijven”, gelooft Kamerlid Jasper Pillen (Open Vld). Zo ervaren Françoise en Hanna dat niet. “Nergens krijg je zo veel kansen om als vrouw de touwtjes in handen te nemen.”

“Zie je als kind het leger op straat, dan denk je: wauw. Toch?” Hanna’s fascinatie blijft sluimeren, tot ze hogere studies moet kiezen. Ze houdt van avontuur en wil leiding geven, dus kiest ze voor defensie. “De eerste keer met een geweer moeten schieten: dat voelt raar. Zeker als meisje. Maar lukt iets niet, dan steunen je collega’s je erg hard. Ik oefende vaak ’s avonds met een stok de wapenmanipulatie, samen met mijn kamergenoten.” Nu is Hanna ambulancier en als sergeant de baas van haar team. Ze grijpt in bij incidenten op militaire oefeningen, maar verleent ook crisishulp in woonzorgcentra die het nu door Covid lastig hebben. “We nemen daar de taken over van verplegers die ziekvallen. Hoe gewaardeerd je je dan voelt door die oude mensen: dat is ongelooflijk.”

Als vrouw voelt Hanna zich allesbehalve een uitzondering bij defensie. “Ja, er zijn meer mannen. Maar het leger is geen mannenwereld. Als vrouw kan je hier even recht in je schoenen staan en krijg je net zo veel respect. Ik ben jong en heb oudere mannen in mijn team, maar dat maakt niet uit: ik ben onderofficier en net zo gerespecteerd als een andere. Dat respect zit er gewoon ingebakken, hier.”

“Fysiek en mentaal is de opleiding best wel zwaar natuurlijk. Maar dat is voor de jongens niet anders. Het zijn lange dagen, met weinig slaap, soms leef je dagen aan een stuk in het bos. Iederéén komt op een bepaald moment op een breekpunt. Maar dat vormt je ook enorm. Ik ben volwassener geworden, heb mijn plan leren trekken en mijn mond leren opendoen. Ik ben gegroeid tot iemand die de sérieux heeft om verantwoordelijk te zijn voor een team.”

En Hanna hoefde haar vrouwelijkheid daarvoor niet weg te cijferen. “Op de medische component zijn we met best wel wat vrouwen en dat is heerlijk. We praten honderduit en zijn er voor elkaar. Op de werkvloer is het natuurlijk wel in uniform te doen en dat is genderneutraal. Niet bepaald flaterend voor mijn contouren. (lacht) En gelnagels of opvallende make-up zijn ook niet praktisch. Maar ’s weekends mogen mijn haren vrouwelijker en mijn make-up kleurrijker. En dan geniet ik daar extra hard van.”

Als luitenant-kolonel is Françoise maar twee rangen verwijderd van de hoogste: generaal. Ze is de korpscommandant – lees: leidinggevende – van de Civil-Military Engagement Group, een eenheid van honderd man. Daar zit de man-vrouwverdeling nog niet goed. “Vier van mijn eenheid zijn vrouwen. Veel te weinig, natuurlijk.”

Françoise is het beste voorbeeld dat een job bij defensie in een heel andere gedaante kan komen dan je denkt. “Met onze eenheid zorgen we bij buitenlandse opdrachten voor een goed contact met de lokale bevolking. Zodat ze begrijpen dat we hun veiligheid nastreven en onze militairen goed hun werk kunnen doen. Tegelijk gaan we de verspreiding van fake news tegen, zodat de burgers correct geïnformeerd worden over de situatie. Zulke ‘information operations’ worden altijd maar belangrijker binnen defensie. En daarin zijn vrouwen zeker nodig. In mijn eenheid zijn ze bijvoorbeeld cruciaal voor ons contact met de lokale vrouwen.”

Lees verder (abonnees): https://www.hln.be/carriere/hanna-en-francoise-werken-bij-defensie-de-emancipatiestrijd-is-hier-al-zo-goed-als-gestreden~a3a8f403/