“De ironie wil dat wie in het verleden geen graten zag om te besparen op defensie, vandaag net vindt dat we zoveel mogelijk moeten doen in Kaboel”

25/08/2021, 12:00
belgische-c-130-neo-red-kite-evacuatie-afghanistan
Shares930

Ons leger brengt zonder al te veel horten en stoten, blikken en blozen landgenoten en Afghanen naar België. Thank God. Voor hetzelfde geld gaven onze stokoude C-130’s net nu verstek terwijl de tijd in Kaboel genadeloos tikt. Zodra Amerikaans president Joe Biden het marsorder geeft om weg te trekken uit Kaboel, volgt de rest. Om ter snelst. 

“De ironie wil dat wie in het verleden geen graten zag om te besparen op defensie, vandaag net vindt dat we zoveel mogelijk moeten doen in Kaboel” aldus journaliste Isolde Van den Eynde vandaag in een opiniestuk in HLN.

Frankrijk is van plan om in te pakken vóór de Verenigde Staten het tarmac verlaten. Emmanuel Macron wil het licht in Kaboel niet uitdoen. Wil Boris Johnson? Of Angela Merkel?

Dat een sterk leger zoals het Franse snel de biezen pakt, zegt veel over de Europese afhankelijkheid van de Verenigde Staten. Het zegt veel over de staat van onze Europese legers. We kunnen het niet. We hebben het materiaal niet. Zeker België niet. De vraag is: willen we wel?

Defensie is altijd het kind van de rekening geweest. Geen begrotingsronde of onze strijdmacht stond in het vizier. Het vet is er al lang af. En dan nog werd de kaasschaaf bovengehaald door de politiek. Want geld spenderen aan ons leger kan niet wanneer de wachtlijsten in de zorg een doorn in het oog zijn. Alsof elke euro voor defensie standaard wegvloeit uit de zorg. Als dat de redenering was geweest bij elk NAVO-land, dan waren al die mensen in Kaboel nu een vogel voor de kat.

De ironie wil dat wie in het verleden geen graten zag om te besparen op defensie, vandaag net vindt dat we zoveel mogelijk moeten doen in Kaboel. Sommige politici lijken bijna verbaasd over de Amerikaanse overmacht en de eigen machteloosheid. Hoezo, we kunnen zo’n operatie en evacuatie niet op eigen houtje? Zo’n verrassing kan dat niet zijn. Niet in deze ramp, wanneer we zien dat Duitsland helikopters inzet die wij niet hebben voor evacuaties. Niet tijdens en na de overstromingen, waar onze soldaten moesten roeien met de riemen die ze hadden. En die zijn erg kort geworden, aldus de nummer twee van het leger, Marc Thys. Zo kort dat we boten moesten lenen bij onze buren.

Neen, defensie laat de eigen mensen in Wallonië niet in de steek, terwijl ze ook in Afghanistan een delicate missie uitvoert. 200 militairen werken vandaag nog steeds keihard om de getroffen landgenoten uit de nood te helpen. Als het brandt, moet defensie blussen. De vraag is of defensie nog een derde brand kan blussen. Wanneer politici zien hoe defensie zich moet behelpen, zijn ze verontwaardigd. Maar extra middelen? Dan houdt de verontwaardiging op. Dan stoft men de piste van een Europees leger af. Een idee zo oud als de Europese Unie. Een idee dat weleens geopperd wordt door politici zoals Guy Verhofstadt, die zelf bespaarden op defensie. Een idee dat telkens een stille dood stierf.

‘Een gelukkige vrouw’ noemde defensieminister Ludivine Dedonder (PS) zich, in een gesprek met deze krant voor de zomer. Niet omdat ze middelen krijgt. Maar omdat niemand nog wil besparen en iedereen beseft dat een hervorming nodig is. Kortom: ook zij moet roeien met korte riemen om de tanker te doen keren.

De klok tikt in Kaboel. De klok tikt ook voor defensie. Of we moeten behalve voor boten ook voor soldaten bij een buurland aankloppen.

Isolde Van den Eynde